Ale kim dla nas jest teraz Bóg? Słowem, którego używamy, gdy nie radzimy sobie w sprawach życia, prosząc o pomoc? Czy może kimś, kogo nie widzimy, ale wierzymy że on istnieje, nie przepraszam, my wiemy, że on istnieje. Dobrze i co dalej? Skoro wiemy, wierzymy że On istnieje, a jednak odwracamy się od Niego i wybieramy innych bożków czasów współczesnych. Ale słyszymy o cudach, które On kiedyś dokonał, słyszymy o cudach dokonywanych wiarą w Niego. Ale jednak człowiek ewoluuje, uważa się za istotę samowystarczalną. Przestaje wierzyć. Wiara zanika, zwłaszcza wśród młodych. Lecz niektórzy nadal wierzą, ufając, że On powróci na końcu czasu, by nas osądzić z naszych czynów. Ale kiedy to się stanie? Księga nic niw mówi o tym, kiedy nastanie koniec. Ale człowiek dąży do tego, by wydrzeć Bogu tą tajemnice. Bezskutecznie. Myli się raz po raz, ale nie rezygnuje. Czy On, tworząc świat, także się mylił i zaczynał od początku? Kogo ma pocieszać, skoro nikt nie ufa w sny, uważa jego przyjście za fatamorganę. Uważają, że On nie istnieje, bo gdy inni ginęli za niego, nie pokazał się, nie pomógł im. Dlaczego my, żyjący mamy wierzyć w Boga, który nie pomaga tym, którzy oddają za niego życie, nie pozwala im żyć? Może dlatego, że dał nam wolną wolę?
A może pozwala im żyć w świecie, gdzie nie ma bólu, trosk? Tylko zna odpowiedź na to pytanie. Nikt inny...
A może pozwala im żyć w świecie, gdzie nie ma bólu, trosk? Tylko zna odpowiedź na to pytanie. Nikt inny...
