Co by było, gdyby marzenia mogły się spełniać? Może otaczająca rzeczywistość byłaby łatwiejsza do zniesienia? Siedziałabym teraz gdzieś na krańcu świata pod palmami, kelner donosił by mi zimne napoje, w długich, oszronionych szklankach. Gorące słońce grzałoby piasek pod moimi stopami. Delikatny wietrzyk wiejący od wody, chłodziłby moje nagrzane ciało. A ja bym była w siódmym niebie i marzyła patrząc na bezkres oceanu, że jestem na Antarktydzie. Zmrożony śnieg trzaska mi pod nogami, a ja sobie wędruję po niezmierzonych równinach białego puchu hen przed siebie. I marzę. Że wędruję po zielonej łące, na której wietrzyk pochyla kwiaty, woń których upaja mnie swym słodkim nektarem... I pomyślałabym, kiedy do diabła przestanę głupio marzyć, mając przed nosem klawiaturę i mysz pod ręką , która ostatnio wytycza mi życiowe szlaki?
