Dopis 33:Czułam wściekłość ....

Czułam wściekłość. Jakim prawem Elfy zmuszają mnie do przyjścia twierdząc, że chcą pomocy po czym traktują mnie jak więźnia?! Być może jestem nim w istocie, ale jeśli tak, to tanio skóry nie sprzedam. Revy kierował mną delikatnie, aż zamiast śniegu poczułam pod stopami brukowaną ulicę.

- Zamknij oczy- poprosił przykładając dłoń do moich oczu.- A teraz otwórz.

Zamierzałam nakrzyczeć na swojego przewodnika, zwymyślać go za takie traktowanie, jednak zamilkłam. Wokół nas panowała cisza, tak różna od normalnego gwaru miasta. Od czasu do czasu zakrakała wrona, zarżał koń i były to jedyne dźwięki w twierdzy. Bowiem w twierdzy byliśmy. Grube mury wielokrotnie łatane i poszerzane, potężne wrota, strażnicę i milczący żołnierze skupieni wokół koksowników. To wszystko sprawiało przygnębiające wrażenie przygotowywania się do ostatniej bitwy. Z kim jednak? Nie wiedziałam, co o tym wszystkim myśleć. O tej dziwnej atmosferze rozkładu. Revy ruszył w stronę pałacu. Niegdyś musiała być to naprawdę piękna budowla. Obecnie świadczyła jedynie o dawnej wielkości elfich władców.

- Witaj w naszym królestwie- powiedział smutno Revy.- Za moment otrzymasz wszystkie odpowiedzi na swoje pytania.