Historia lubi się powtarzać, by być zapamiętaną. Wiedziałam to od zawsze. Właściwie nawet przed tym jak Modgud zaczęła mnie uczyć. Nie sądziłam, że opowieści o wiedźmach z Północy są prawdziwe, ale gdy stałam się jedną z nich, uwierzyłam we wszystkie legendy. To nie były legendy, chociaż bardzo chciałabym by wszystko to, co otrzymałam od wiedźm było kłamstwem. Każda z nas mogła żyć bardzo długo nie starzejąc się. Nie wiecznie, bo to przeczyło naturze, ale bardzo długo. Tak długo, aż nie wybrała sobie następcy lub następczyni. Tak, prawdą było to, że nie mogłyśmy mieć dzieci i kłamstwem to, że nie było wśród nas czarowników. Aż w końcu zostałam sama wśród mroźnych komnat naszego górskiego azylu. Moja nauczycielka pewnego dnia spakowała się i wyszła w góry. Wiedziałam, co to oznacza i że któregoś dnia ja postąpię tak jak ona. Zaczęłam przygotowania do podróży. Po raz pierwszy od piętnastu lat miałam zobaczyć coś więcej niż kilka wiosek położonych u stóp włości Wiedźm. Lękałam się tego, co może się zdarzyć, ale nie miałam wyboru. W końcu doskonale wiedziałam na co godzę się przyjmując ofertę Modgud.
