Marcus od dziecka wyróżniał się wśród innych. Kiedy jego rówieśnicy bawili się, on szukał sposobów, by mieć coś do jedzenia. Po kilku latach tułaczki, został adoptowany przez pewne małżeństwo. Dali mu dom i codziennie ciepłą strawę. Chcąc im się odpłacić unikał złego towarzystwa, choć nie zawsze mu się to udawało. Tak właśnie było tego ponurego, deszczowego dnia, gdy wracał do domu, skracając sobie drogę przez slumsy. Był zły. Przemoczone ubranie wcale nie poprawiało mu humoru. Nie zauważył wychodzącego z bocznej uliczki osiłka, który zagrodził mu drogę. Próbował go minąć, lecz ten, cały czas zagradzał mu drogę, co jeszcze bardziej psuło mu humor.
- Zejdź mi z drogi – warknął na osiłka.
- Bo co, pobijesz mnie? – odpowiedział mu chłopak z ironią w głosie. – A może pobiegniesz po mamusie?
Marcus miał już dość. Pozwolił, by cała nagromadzona w nim złość, wyszła na wierzch i przejęła kontrolę. Jego ręce same, jakby przyzwyczajone do tego zaczęły składać się w znaki, a usta wypowiadać słowa. Gdy skończył, z nieba wystrzelił piorun, trafiając w osiłka, którego agonalny krzyk wyrwał Marcusa z osłupienia i przegonił złość. Nie wiedząc co czyni, uciekł do domu. Następnego dnia w szkole, usłyszał o chłopcu którego podczas wczorajszej burzy trawił piorun. Wszyscy uważali to za wypadek, lecz on wiedział że to nie prawda. Nie powiedział nikomu o wczorajszym zdarzeniu, zresztą co miał powiedzieć „że to on Marcus Kane zabił tego chłopca zaklęciem, którego dziś nie pamięta”. Kto by mu w to uwierzył? Oczywiście magia istniała, ale była tak skrywanym sekretem, że tylko nieliczni mogli widzieć jej skutki. Istniało Braterstwo Magii chroniące tej tajemnicy i zrzeszające magów. Musiał się zastanowić, co ma teraz czynić.
- Zejdź mi z drogi – warknął na osiłka.
- Bo co, pobijesz mnie? – odpowiedział mu chłopak z ironią w głosie. – A może pobiegniesz po mamusie?
Marcus miał już dość. Pozwolił, by cała nagromadzona w nim złość, wyszła na wierzch i przejęła kontrolę. Jego ręce same, jakby przyzwyczajone do tego zaczęły składać się w znaki, a usta wypowiadać słowa. Gdy skończył, z nieba wystrzelił piorun, trafiając w osiłka, którego agonalny krzyk wyrwał Marcusa z osłupienia i przegonił złość. Nie wiedząc co czyni, uciekł do domu. Następnego dnia w szkole, usłyszał o chłopcu którego podczas wczorajszej burzy trawił piorun. Wszyscy uważali to za wypadek, lecz on wiedział że to nie prawda. Nie powiedział nikomu o wczorajszym zdarzeniu, zresztą co miał powiedzieć „że to on Marcus Kane zabił tego chłopca zaklęciem, którego dziś nie pamięta”. Kto by mu w to uwierzył? Oczywiście magia istniała, ale była tak skrywanym sekretem, że tylko nieliczni mogli widzieć jej skutki. Istniało Braterstwo Magii chroniące tej tajemnicy i zrzeszające magów. Musiał się zastanowić, co ma teraz czynić.
