***
- Monika, jeszcze jest tyle do zrobienia... - Elżbieta ujęła córkę za rękę i delikatnie pociągnęła. - Ale nie martwcie się pomogę wam...
- Mamo, wszystko już mamy gotowe. - Justyna przekornie pokręciła głową. - Ale skoro chcesz posiedzieć w kuchni, nie ma sprawy, napijemy się dobrej aromatycznej kawy. I tak, podejrzewam, za szybko to my dziś się nie położymy. Opowiadaj, co tam u was? Monika mówi, że tato czuje się coraz lepiej...
- Lepiej, już w ogóle mnie nie chce słuchać - Elżbieta westchnęła rozkładając bezradnie ręce. - Pat, a co u ciebie? Dawno się nie widziałyśmy?
- U mnie? - Pat momentalnie nachmurzyła się - U mnie awaria elektryczności, dobrze, że Justa mnie przygarnęła...a nie będzie przeszkadzało, że będę tu na wigilii? Justa mnie zaprosiła...ale...
- Pat, dziecino. Możesz przeszkadzać? Daj spokój dziewczyno! Jak tylko zmieścimy się przy stole, to ja nie widzę przeszkód byś z nami spędziła święta. Przywiozłam z domu trochę zapasów, to nie będę ich musiała zabierać z powrotem.
- Trochę? - Z przedpokoju wyłonił się Daniel z dwiema dużymi torbami. - Mamo, te zapasy to ty zrobiłaś chyba na kilka miesięcy... - Sapnął - Nie martw się Justa, to jeszcze nie koniec...
- Kochanie, wszystko jest zawekowane, nic się nie zmarnuje, - Elżbieta żartobliwie pogroziła synowi - nie napuszczaj na mnie żonę. U ciebie Justynko kawa zawsze smakuje jakoś lepiej.
- Bo zrobiłam nam z cynamonem i ... - tu puściła oko do Daniela - z pewnymi dodatkami ale nie zdradzę wam, bo to moja rodzinna tajemnica.
- To zrób i dla mnie, dla taty dobrą herbatę, a my zaraz będziemy... - Daniel wycofał się do przedpokoju - tato postaw, usiądź z paniami, a ja resztę wniosę - usłyszały go jeszcze na klatce schodowej, po chwili do kuchni wszedł Zdzisław.
- Dziewczyny znajdziecie mi tu miejsce?
- Monika, jeszcze jest tyle do zrobienia... - Elżbieta ujęła córkę za rękę i delikatnie pociągnęła. - Ale nie martwcie się pomogę wam...
- Mamo, wszystko już mamy gotowe. - Justyna przekornie pokręciła głową. - Ale skoro chcesz posiedzieć w kuchni, nie ma sprawy, napijemy się dobrej aromatycznej kawy. I tak, podejrzewam, za szybko to my dziś się nie położymy. Opowiadaj, co tam u was? Monika mówi, że tato czuje się coraz lepiej...
- Lepiej, już w ogóle mnie nie chce słuchać - Elżbieta westchnęła rozkładając bezradnie ręce. - Pat, a co u ciebie? Dawno się nie widziałyśmy?
- U mnie? - Pat momentalnie nachmurzyła się - U mnie awaria elektryczności, dobrze, że Justa mnie przygarnęła...a nie będzie przeszkadzało, że będę tu na wigilii? Justa mnie zaprosiła...ale...
- Pat, dziecino. Możesz przeszkadzać? Daj spokój dziewczyno! Jak tylko zmieścimy się przy stole, to ja nie widzę przeszkód byś z nami spędziła święta. Przywiozłam z domu trochę zapasów, to nie będę ich musiała zabierać z powrotem.
- Trochę? - Z przedpokoju wyłonił się Daniel z dwiema dużymi torbami. - Mamo, te zapasy to ty zrobiłaś chyba na kilka miesięcy... - Sapnął - Nie martw się Justa, to jeszcze nie koniec...
- Kochanie, wszystko jest zawekowane, nic się nie zmarnuje, - Elżbieta żartobliwie pogroziła synowi - nie napuszczaj na mnie żonę. U ciebie Justynko kawa zawsze smakuje jakoś lepiej.
- Bo zrobiłam nam z cynamonem i ... - tu puściła oko do Daniela - z pewnymi dodatkami ale nie zdradzę wam, bo to moja rodzinna tajemnica.
- To zrób i dla mnie, dla taty dobrą herbatę, a my zaraz będziemy... - Daniel wycofał się do przedpokoju - tato postaw, usiądź z paniami, a ja resztę wniosę - usłyszały go jeszcze na klatce schodowej, po chwili do kuchni wszedł Zdzisław.
- Dziewczyny znajdziecie mi tu miejsce?
