Co u Ciebie? - Czyli zbiorowy pamiętnik  zobacz opis świata »

Dopis 112: Nie wiem , jak można sobie tyle wyobrażać...

« poprzedni dopis
 

groszek 62

Od: bardzo dawna,aktywny: dawno temu

Tekstów: 10,

Dopisów: 532,


***

Nie wiem, jak można sobie tyle wyobrażać i tyle oczekiwać, co ja. Mam dosyć życia między prawdą, fikcją, marzeniami i domysłami. Chcę konkretnych, prawdziwych odczuć i faktów. Twardych faktów. Chcę wiedzieć, co myśli o mnie moje otoczenie. Co czuje. Nie potrafię sobie z tym poradzić. Nic, tylko marzenia i zastanawianie się... I wieczne, wieczne rozczarowania. Całe moje życie jest pasmem dziwnych zbiegów okoliczności i rozczarowań. Nie wiem, czy to moja wina, czy może taki już mam los. A może to ma mnie czegoś nauczyć? Na przykład tego, żeby przestać się starać optymistycznie patrzeć na świat? Bo gdy już zaczęłam, to początki były wesołe, różowe. A teraz życie robi wszystko, żeby mnie od tego kierunku myślenia odwieść...

Autodestrukcja... Niegdyś wysunęłam wniosek, że cały nasz świat dąży do autodestrukcji... Że w końcu nam się oberwie... Ale tak na prawdę autodestrukcja rozpoczyna się jednostkowo, a dopiero potem ogarnie cały świat... To podstępny proces. Proces, który ogarnie się tylko wtedy, gdy dotknie ciebie samego...

Nawet natchnienia mi brak...
 
Oceń dopis: |
 

Komentarze: 0

Aby móc dodać komentarz musisz być zalogowany.