W ochronie przed zapomnieniem.  zobacz opis świata »

Dopis 894:nigdy nie...

« poprzedni dopis
 

Lawenda 16

Od: 12.01.2010,aktywny: dawno temu

Tekstów: 0,

Dopisów: 30,




nigdy nie widziałam by krzesła tak krzyczały

martwe bez duszy bez ust i bez serc

tak puste tak czarne stać tam dziś nie miały

lecz wydarzyła się tragiczna rzecz



trudno tu myśleć gdy rozum nie wierzy

temu co zewsząd mówi to co złe

Boże na niebie Boże wśród pacierzy

bezmyślnych usłysz szczere słowa te



Polacy cóż za naród zagadkowy

za życia krzywdzą żegnają wśród łez

o czym ich długie i nocne rozmowy

wie tylko pachnący na stoliku bez



a krzesła krzyczą nadal

choć znów ruszył czas

i szumi wokół tak jak szumiał wtedy

polskim duszom szumi ten katyński las

 
Oceń dopis: |
 

Komentarze: 4

Wieczny odpoczynek racz Im dać, Panie...


Piękne i wymowne


Piękne. Bardzo mi się podoba.


 


Wiersz jest naprawdę piękny i przede wszystkim poruszający


Aby móc dodać komentarz musisz być zalogowany.