Remi zakochał się w księżniczce już w pierwszym momencie gdy ją ujrzał. Jak się okazało, z wzajemnością. Wiedział, że ktoś kiedyś dowie się o ich potajemnych spotkaniach. Ale nigdy by nie przypuszczał, że zdarzy się to w tak ponury, zimny i deszczowy dzień jak ten. Nie znał nikogo, kto z własnej wolnej wyszedłby z ciepłego domu na taką pogodę. No, nikogo oprócz siebie. Na swoje nieszczęście nie znał królewskich strażników. O tym, że został nakryty, uświadomił go nagły ból w czaszce i szybko zbliżająca się ziemia. Obudził się, albo raczej obudziło Go, wiadro zimnej, lodowatej wręcz wody. Gdy tylko udało mu się opanować krążący mu przed oczami świat, zauważył przed sobą swoją ukochaną. Na jej widok uśmiech sam wcisnął mu się na usta. Jeszcze szybciej z niej zniknął, gdy zauważył stojącego tuż obok niej króla, oraz gdy stwierdził, że jest przykuty do ściany.
- Ach, wreszcie się obudziłeś. Dobrze. Mamy coś do przegadania. Otóż, od dość dawna podejrzewałem, że moja córka potajemnie się z kimś spotyka. Gdy dziś dowiedziałem się od kapitana mojej straży, że na terenie zamku został złapany jakiś młodzieniec, miałem absolutną pewność. Chciałem jednak, aby sama się do tego przyznała. No więc, opowiedziałem jej wieści, jakie uzyskałem, oczywiście nieco je podkolorowując co do kary, jaką mam zamiar mu zafundować. Chcesz posłuchać? Muszę się przyznać, że nie wiem skąd u mnie takie pomysły. Zacząłem od przypiekaniu stóp hartowanym żelazem, następnie odrywanie paznokci, oczywiście powoli, jeden za drugim, kąpiel w słonej wodzie, wyry... co tak nagle zbladłeś? Spokojnie, nic z tych rzeczy Ci się nie stanie. O ile okażesz rozsądek.
Remiemiu przedostatnie słowa króla nigdy by nie przyniosły większej ulgi jak teraz. Miał dość już przy wyrywaniu paznokci.
- A wracając do tematu - zaczął ponownie król - Emili oczywiście bardzo szybko wszystko mi opowiedziała, i wymogła na mnie obietnicę, że nie będziesz przeżywał żadnej z tych katuszy, i żadnej innej fizycznej. No i zgodziłem się. Mimo że jesteście w sobie w widoczny sposób zakochani, nie mogę tego tak zostawić. Nie mogę także zostawić cię w pobliżu mojej córki. Wymyśliłem dla ciebie inną karę.
Remiemiu, któremu kolory ledwo co wróciły na twarz, zbladł ponownie.
- Twoja karą młodzieńcze jest wygnanie.
- Ach, wreszcie się obudziłeś. Dobrze. Mamy coś do przegadania. Otóż, od dość dawna podejrzewałem, że moja córka potajemnie się z kimś spotyka. Gdy dziś dowiedziałem się od kapitana mojej straży, że na terenie zamku został złapany jakiś młodzieniec, miałem absolutną pewność. Chciałem jednak, aby sama się do tego przyznała. No więc, opowiedziałem jej wieści, jakie uzyskałem, oczywiście nieco je podkolorowując co do kary, jaką mam zamiar mu zafundować. Chcesz posłuchać? Muszę się przyznać, że nie wiem skąd u mnie takie pomysły. Zacząłem od przypiekaniu stóp hartowanym żelazem, następnie odrywanie paznokci, oczywiście powoli, jeden za drugim, kąpiel w słonej wodzie, wyry... co tak nagle zbladłeś? Spokojnie, nic z tych rzeczy Ci się nie stanie. O ile okażesz rozsądek.
Remiemiu przedostatnie słowa króla nigdy by nie przyniosły większej ulgi jak teraz. Miał dość już przy wyrywaniu paznokci.
- A wracając do tematu - zaczął ponownie król - Emili oczywiście bardzo szybko wszystko mi opowiedziała, i wymogła na mnie obietnicę, że nie będziesz przeżywał żadnej z tych katuszy, i żadnej innej fizycznej. No i zgodziłem się. Mimo że jesteście w sobie w widoczny sposób zakochani, nie mogę tego tak zostawić. Nie mogę także zostawić cię w pobliżu mojej córki. Wymyśliłem dla ciebie inną karę.
Remiemiu, któremu kolory ledwo co wróciły na twarz, zbladł ponownie.
- Twoja karą młodzieńcze jest wygnanie.
