Paweł Parasol  zobacz opis świata »

Dopis 39: Senika! No chodź! krzyknęła...

« poprzedni dopis
 

Pudelko 438

Od: 12.01.2008,aktywny: dawno temu

Tekstów: 32,

Dopisów: 1265,


- Senika! No chodź! - krzyknęła Miranda z pałacu. Niewolnica stała prosto i uważnie patrzyła na całe zgromadzenie. Uśmiechnęła się blado.

- Podam ci rękę! - Patryk wychylił się zza barierki statku i wyciągnął rękę w kierunku dziewczyny.

- Nie mogę się ruszyć - powiedziała płaczliwie Senika.

- To oczywiste – mruknął do siebie Paweł – sułtan rzucił zaklęcie przywiązania… Nie wydostaniemy jej…

- Chodź! – Weronika zamachała rękami.

- Nie mogę, ja zostanę – Senika odwróciła się na pięcie i odeszła.

- Nie! – krzyknęła Miranda rozpaczliwie. Statek wolno podniósł się i oddalił od królestwa. Zaległa cisza przerywana szlochem Mirandy.

- Nie mogliśmy pomóc – szepnął Paweł.

- Robicie takie rzeczy a nie mogliście… nie mogliście uratować jednej dziewczyny?! – krzyknęła Miranda zrywając się na równe nogi.

- Spokojnie – powiedział Patryk podchodząc do dziewczyny. Objął ją i dyskretnie pokazał Weronice i ojcu, żeby wyszli. Statek powoli szybował. Miranda przestała płakać, ale nadal była trzymana w mocnym uścisku.

- Ja chciałem… - powiedział cicho Patryk wtulając głowę we włosy dziewczyny, – bo ty… ja i my, że może… jakoś – przełknął głośno ślinę, a Miranda podniosła głowę i spojrzała mu w oczy.

- Tak? – zapytała cichuteńko nie odrywając oczu od jego ust.

- Bo ja ciebie, bo tak…

- Kuźwa! Jaka burza się szykuje! – Paweł Parasol wyskoczył nagle i zaczął opowiadać o zbliżającej się burzy piaskowej. Miranda odsunęła się od Patryka i poszła szukać Weroniki. A serce biło jej mocno i radośnie. W rytm zakochania.
 
Oceń dopis: |
 

Komentarze: 1

\"Ja chciałem… bo ty… ja i my, że może… jakoś\" - ale o co mu chodziło???;> Masz jakiś plan co może być dalej?

Aby móc dodać komentarz musisz być zalogowany.