- Tak - Kira była zaskoczona swoją odpowiedzią. Widziała w jego oczach coś, co mówiło jej że będzie bezpiecna, ale lata życia w wiosce, nauczyły ją bać się "ludzi" spoza wioski.
- Ktoś jeszcze? - Nataniel potrzebował jeszcze kogoś. Jeśli coś by się stało dziewczynie, będzie potrebował kogoś, kto przyprowadzi go spowrotem do wioski. Wcale mu się nie uśmiecha błądzenie po tym lesie, do czasu aż umrze z głodu lub coś go zje.
- Ja - męski głos zaskoczył ich oboje. Chłopak nie spodziewał się, że tak szybko ktoś się zgłosi. Obejrzał się. To był jeden z kolesi, którzy byli z dziewczyną wtedy w lesie.
- Jak się nazywasz?
- Jestem Angelo. I nie pozwole Ci zostać samemu z Kirą.
Po ludziach było słyszeć, że nie podobają im się słowa chłopaka.
- Jak śmiesz tak mówić do wybrańca? On jest tu po to by nas wyzwolić - jeden z członków starszyzny był naprawdę wzburzony.
Nataniel przeczuwał na co się zanosiło, dlatego podniósł rękę do góry. Wszystkie głosy zamilkły.
- Nie obchodzi mnie, dlaczego chcesz iść z nami.
Musisz wiedzieć, że możemy nie wrócić z tej wyprawy. Ale żebyśmy mieli na to jakiekolwiek szanse, muszę wiedzieć, czy mogę Ci zaufać. Więc jak? Nadal chcesz z nami wyruszyć?
- Tak. I zgoda, będę Cię słuchał, o ile nie będą całkowicie głupie.
- Dobrze - Nataniel był zadowolony. Tyle osób wystarczy. Zwrócił się w stronę starszyzny. - Będziemy potrzebowali prowiant na jakieś cztery dni. Do tego jakąś broń, i mapę.
- Zaraz, jak to na cztery dni? To Ty nie chcesz wyruszyć na jedną noc? - Angelo lekko się zaniepokoił. Jedna noc poza obozem to dla niego dużo, a cztery wydawały się czymś niemożlliwym.
- Tak, na cztery. Mam przeczucie, że to czego szukam, nie znajduję się tak blisko wioski. Przygotujcie się do wyprawy. Wyruszamy jak się tylko ściemni.
- Ktoś jeszcze? - Nataniel potrzebował jeszcze kogoś. Jeśli coś by się stało dziewczynie, będzie potrebował kogoś, kto przyprowadzi go spowrotem do wioski. Wcale mu się nie uśmiecha błądzenie po tym lesie, do czasu aż umrze z głodu lub coś go zje.
- Ja - męski głos zaskoczył ich oboje. Chłopak nie spodziewał się, że tak szybko ktoś się zgłosi. Obejrzał się. To był jeden z kolesi, którzy byli z dziewczyną wtedy w lesie.
- Jak się nazywasz?
- Jestem Angelo. I nie pozwole Ci zostać samemu z Kirą.
Po ludziach było słyszeć, że nie podobają im się słowa chłopaka.
- Jak śmiesz tak mówić do wybrańca? On jest tu po to by nas wyzwolić - jeden z członków starszyzny był naprawdę wzburzony.
Nataniel przeczuwał na co się zanosiło, dlatego podniósł rękę do góry. Wszystkie głosy zamilkły.
- Nie obchodzi mnie, dlaczego chcesz iść z nami.
Musisz wiedzieć, że możemy nie wrócić z tej wyprawy. Ale żebyśmy mieli na to jakiekolwiek szanse, muszę wiedzieć, czy mogę Ci zaufać. Więc jak? Nadal chcesz z nami wyruszyć?
- Tak. I zgoda, będę Cię słuchał, o ile nie będą całkowicie głupie.
- Dobrze - Nataniel był zadowolony. Tyle osób wystarczy. Zwrócił się w stronę starszyzny. - Będziemy potrzebowali prowiant na jakieś cztery dni. Do tego jakąś broń, i mapę.
- Zaraz, jak to na cztery dni? To Ty nie chcesz wyruszyć na jedną noc? - Angelo lekko się zaniepokoił. Jedna noc poza obozem to dla niego dużo, a cztery wydawały się czymś niemożlliwym.
- Tak, na cztery. Mam przeczucie, że to czego szukam, nie znajduję się tak blisko wioski. Przygotujcie się do wyprawy. Wyruszamy jak się tylko ściemni.
