Umysł Ashton'a powoli trawił informacje. Mężczyzna bał się, że zwariował. Chociaż nie, to raczej całe otaczające go towarzystwo było chore.
- O co tu chodzi, o co chodzi? - pytał siebie po cichu. Mała Kakarotta prowadziła go długim korytarzem, trajkotając wciąż wesoło. Czuł się podle, na zmianę chciało mu się śmiać i płakać.
- O co chodzi z tym jedzeniem ludzi? - zapytał.
- Jak to o co? - Dziewczyna niecierpliwiła się. - Nie wiesz jak to jest z łańcuchem pokarmowym?
- Wiem, do cholery. - Ashton zdenerwował się. - Przecież wszyscy jesteśmy ludźmi. Jak można zjadać siebie na wzajem?
- A kto powiedział, że jemy siebie na wzajem? - Kakarotta zmarszczyła brwi. - Wy, przybysze, jesteście gorszym podgatunkiem. Dlatego was zjadamy.
- Jesteście nienormalni.
- No cóż... Zastanów się lepiej, co jadłeś dzisiaj na kolację.
Mężczyzna nie chciał myśleć nad tym, co się tutaj dzieje. Wszedł za dziewczyną do ciemnej sali. Kakarotta prowadziła go przez rząd obszernych cel. Zatrzymała się przed jedną i powiedziała:
- Tu będziesz teraz mieszkał.
- O co tu chodzi, o co chodzi? - pytał siebie po cichu. Mała Kakarotta prowadziła go długim korytarzem, trajkotając wciąż wesoło. Czuł się podle, na zmianę chciało mu się śmiać i płakać.
- O co chodzi z tym jedzeniem ludzi? - zapytał.
- Jak to o co? - Dziewczyna niecierpliwiła się. - Nie wiesz jak to jest z łańcuchem pokarmowym?
- Wiem, do cholery. - Ashton zdenerwował się. - Przecież wszyscy jesteśmy ludźmi. Jak można zjadać siebie na wzajem?
- A kto powiedział, że jemy siebie na wzajem? - Kakarotta zmarszczyła brwi. - Wy, przybysze, jesteście gorszym podgatunkiem. Dlatego was zjadamy.
- Jesteście nienormalni.
- No cóż... Zastanów się lepiej, co jadłeś dzisiaj na kolację.
Mężczyzna nie chciał myśleć nad tym, co się tutaj dzieje. Wszedł za dziewczyną do ciemnej sali. Kakarotta prowadziła go przez rząd obszernych cel. Zatrzymała się przed jedną i powiedziała:
- Tu będziesz teraz mieszkał.
