W ochronie przed zapomnieniem.  zobacz opis świata »

Dopis 167: w...

« poprzedni dopis
 
***

w ciemnym

pokoju

zamknęłaś ją



sadzając w

klatce

skulona



skręca ją od bólu

w środku



świadoma tego

nie pozwolisz

będziesz milczeć



pozwolisz jej

tonąć

w setkach

myśli



w świętym

przekonaniu

że jest ci niepotrzebna



nie widzisz

w tym

cieniu w którym

siedzi jak



kapią jej

łzy srebrne

padają

ciężko na serce



jej oczy o

poranku

płaczą niebieską

krwią



bo kocha

szczerze



a tobie brak

wiary w

niewypowiedziane

słowa



jutro usłyszy

znów

że masz

poczucie winy



ale ona

nie wyrwie sobie

przecież serca



i nie będzie

udawać

kamienia



byłaby wtedy

tą o której

chcesz

zapomnieć
 
Oceń dopis: |
 

Komentarze: 1

SPRAWDZONE

Aby móc dodać komentarz musisz być zalogowany.