W ochronie przed zapomnieniem.  zobacz opis świata »

Dopis 347:WESTCHNIENIE Kiedy smutek we mnie tkwi...

« poprzedni dopis
 
WESTCHNIENIE



Kiedy smutek we mnie tkwi

wciąż zamykam ciężkie

drzwi, izoluję się od świata,

który ciągle figle płata.



W mroku duszy się zamykam

o nic już się nie zapytam.

Piękne moje są wspomnienia,

ja to wiem i wciąż doceniam.



Pustka wkoło mnie otacza

straszna cisza tutaj wkracza,

ból i ciągłe przerażenie może

kiedyś to docenię!!!



Warto marzyć warto śnić

czasem nawet tak ma być,

wszystko w koło wzrusza Cię

czy ja marze? czy też śnię?



Piękno świata już poznałam

- życia które pokochałam,

wszystko co otacza mnie

jest cudowne - ja to wiem.



I tak zbieram moje myśli

jakie z tego są korzyści?

Są cudowne i wspaniałe

czasem źle wykorzystane.
 
Oceń dopis: |
 

Komentarze: 2

POPRAWIONE

Cieszę się , że łapiesz dystans do życia i potrafisz się nim cieszyć :*

Aby móc dodać komentarz musisz być zalogowany.