Więcej grzechów nie pamiętam...

Opis świata:

Bartek wiedział od dziecka, że będzie duchownym. Skąd wiedział? Był pewien i już. Nie pochodził ze szczególnie religijnej rodziny. Nie był pod wpływem żadnego duchowego przewodnika. Po prostu od zawsze wiedział, kim będzie i było to dla niego tak oczywiste, jak to, że słońce świeci, a róże pachną. Gdy dzieci w przedszkolu bawiły się w spowiedź, on najchętniej wciskał się do „konfesjonału” - za wielki piec kaflowy stojący przy drzwiach sali. I już wtedy swoją funkcję traktował bardzo poważnie. Każdego penitenta wysłuchiwał do końca, udzielał pokuty i rozgrzeszenia. Był za mały, by wiedzieć z autopsji, jak to się w rzeczywistości odbywa, ale zakradał się do salki katechetycznej, gdzie przygotowywano dzieci do Pierwszej Komunii Świętej i łapczywie chłonął każde słowo nauczającego księdza. Gdy dorastał, wiele wokół niego się zmieniało. Dla kolegów spowiedź stała się przykrym obowiązkiem „do odbębnienia”, bo mama tak kazała. Dla niego była fascynującym rytuałem, portalem łączącym człowieka z Bogiem. W konfesjonale zawsze był szczery. I marzył, by kiedyś znaleźć się po drugiej stronie. By pomagać ludziom rozmawiać ze Stwórcą. By być czynnym uczestnikiem Dzieła Zbawienia.

Minęły lata, jego marzenie się spełniło. Ukończył seminarium, dzięki wybitnemu oddaniu posłudze kapłańskiej, bardzo szybko został proboszczem. Trafiła mu się maleńka parafia na wschodzie Polski. Poprzedni ksiądz podupadł na zdrowiu i musiał przejść na emeryturę. Życie toczyło się spokojnym torem, aż do pewnego dnia, gdy przy konfesjonale uklękła ona...



UWAGA! PROMOCJA! Z powodu chwilowej niemocy twórczej w ramach eksperymentu udostępniam to opowiadanie wszystkim. Co nie oznacza, że każdy wpis będzie tolerowany. Ma być ładnie i poprawnie. I podkreślam - to NIE horror, nie ma u miejsca na latające filiżanki i zjawy brzęczące łańcuchami. Wszelkie dziwne zdarzenia muszą być kreowane tak, by równie dobrze mogły być dziełem przypadku lub umysłu bohatera.