W ochronie przed zapomnieniem.  zobacz opis świata »

Dopis 447:„Zdeptana ” Odeszło uczucie...

« poprzedni dopis
 
„Zdeptana ”

Odeszło uczucie mieszkające w nas

I błądzi znowu w ciemnym tunelu

Bez płomyka ciepłego światła

kobieta cała we łzach

Myśli: miły.

zabrałeś ze sobą część mojego ciała

zabrałeś serce

choć jeszcze biło

zakopałeś

Teraz cała w strzępach stoję

na pustkowiu

Pozwól usłyszeć szept ust

pozwól spojrzeć w głąb oczu

czy powrócisz nocą?

Otulisz ciało swoim ciałem?

chodzisz zagubiony wśród wzgórz?

zamieszkujący w samotności?

Nie odnajdujący tej jednej z dróg?





„Świąteczna smutna ławka „

Gdzieś w poczekalni ławka dworcowa

znów przyjmie gości swych wiernych w święta,

ciepłem ogrzeje w niemych rozmowach

ona jak zwykle będzie pamiętać.



Swoją twardością zapewni czułość

i bezpieczeństwem przekaże spokój,

ogarnie życie co się popsuło

na które inni patrzą wciąż z boku.



W choince myśli lampki zapali

zrozumie także sens pojednania,

niechęć, pogardę umie obalić

szczerym uśmiechem zechce się kłaniać.



Wszędzie jest dużo podobnych ławek

zamiast opłatkiem dzielą się losem,

i chyba warto wziąć je w naprawę

o nic wielkiego przecież nie proszę!

Patrzymy z boku na ludzi pokrzywdzonych przez los, omijamy szerokim łukiem, a kiedy tracimy z oczu, zapominamy o nich, mamy ważniejsze sprawy na głowie. Tylko ławka jest im przyjacielem. Poruszający wiersz napisałabym tak wiele...

 
Oceń dopis: |
 

Komentarze: 0

Aby móc dodać komentarz musisz być zalogowany.